مجبور شدم امروز پاشم برم این آموزشکده جدیده. صب تا ساعت دو اینا، البته انقققققققققققد کار بود که واقعن گذر زمانو حس نکردم، اما دوس نداشتم برم. صبم در نهایت بی حوصلگی حاضر شدم. چون دیشب بد و دیر خابیدم. مث دیوونه ها از پنج بیدار شدم. موهامم خیس بود. سردم شده بود. ولی حال نداشتم پاشم. دیگه همینجوری یذره از دیو دد ملولم میخاهم بلولم طور، زیر پتو موندم و بعد پاشدم چیزایی که باید میبردمو ریختم رو فلشو و همینجوری خیس خیس موهامو بستم. بعدم با شلوار گرمکن! و مانتوی مسخره رفتم. که البته کاملن به روم آوردن و گفتن شلوارشو!!! همچنین گفتن که خیلی کوتاهه مانتوت! و این چی

خسته ام و گرسنه. بیمار و رنجور. پر از ویروس و سرماخوردگی و سردرد و آبریزش و عفونت و سرفه. بی حوصله. بداخلاق. از ریخت افتاده. کج و کوله. آماده ی دریدن و پاچه گرفتن. بدقول و به تبع آن بی پول. چون کارو تحویل بده، پولتو بگیر. اتفاقی که نمیفته. و مقصرش فقط خودمم که بیمارم و زهوارم در رفته. قطعه ای که نمیدونم دقیقن کجامه، ولی در رفته!ناقصی چیزی شدم. گارانتیم باطله. مادام العمر نبود چون. برای مدت کوتاهی بود. به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت، نه تو می مانی و نه اندوه و نه هیچیک از مردم این آبادی ... به حباب نگران لب یک رود قسم و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت غصه هم